Zomer 2003

6 mei 2003
Verslag bezoek scheepvaartmuseum gesprek met Elisabeth Spits en later met Roland Prinsen Elisabeth Spits bleek vroeger gezeild te hebben op een dertig kwadraat ook de sneekweek meegedaan te hebben en nu heeft ze een Noorse Volksboot. Haar grootvader was roeiredder op Terschelling en is in 1893 bij een tocht gebleven, bij de Brandaris staat daar nog een grafsteen van. Zij heeft dus wel wat met mijn onderwerp kan je wel zeggen. Ze is erg enthousiast, denkt wel dat het museum wil meewerken maar dat kost wel geld zowel voor de boot als voor de bemanning. Zij begrijpt wel dat er een wederzijds belang is. Ik moet met een concreet voorstel komen.

Daarna met Roland Prinsen en haar de Insulinde bekeken, kennis gemaakt met de huidige schipper Jan van de Berg, voormalig binnenvaartschipper werkzaam geweest op een tanker van de gebr. Maas uit Brabant. Voor het eerst het schip bekeken van binnen en van buiten. Wat direct opvalt is haar lage ligging, wat Mees Toxopeus bedoeld moet hebben toen hij in zijn brief aan het bestuur pleitte voor een soort duikboot. Ze moet massa's water kunnen hebben en die weer snel kwijt zijn zo lijkt de vorm te zeggen. Binnenin is het klein en moet er heel wat geleden zijn door de machinisten als ze met stormweer erop uit trokken, alles ijzer en dan zo'n stampende machine, je krijgt respect voor juist dat deel van de bemanning die letterlijk ondergronds bleef gedurende de het grootste deel van de tocht. Machines waren toen in de ontwikkelingsfases, ze hadden veel onderhoud nodig, ook tijdens het varen. De moderne diesel draait gewoon altijd en heeft nauwelijks een menselijke hand meer nodig, vandaar de leegloop van het machinekamer personeel in de afgelopen veertig jaar.

Met Roland, die ook was gekomen om foto's te maken over de website gesproken, een eenvoudige site moet kunnen voor juli, materiaal en ideeën opsturen, basis balk op elke pagina, snel en eenvoudig.

Vlak voor de vakantie in Frankrijk met de Helmantels geeft mijn oudste broer een idee om kaartjes vooraf te verkopen. Tussen de bezoeken aan kerken en kathedralen in werkt dat idee zich langzamerhand uit tot het publieksaandeel. Een aandeel geeft aan dat de koper een risico loopt, een kaartje belooft net wat te veel. Er zitten meer voordelen aan deze vorm van financiering, je krijgt een idee van je publiek, je schept een groep mensen die betrokken zijn bij het project. Bovendien kom je bij de bioscopen anders binnen, je hebt niet alleen iets te vragen maar ook aan te bieden en dat onderhandelt een stuk prettiger.

Ondertussen ben ik in contact gekomen met de journalist Ton Biesmaat en Roland Prinsen, die samen minus10media vormen. Hun website beviel me en de vraag is nu; zijn mensen waar ik mee kan werken, ben ik het type waar zij mee willen werken? Deze vraag wordt voor het eerst afgetast in voorheen De vergulde Turk in Leiden, vroeger een respectabele club waar ik mijn vader nog zie binnengaan, nu een café-restaurant. Ton blijkt een fanatiek bergbeklimmer te zijn en met water wat minder te hebben, Roland is een zeiler en dat somt eigenlijk alle kwaliteiten in een woord op, zeilers zijn gewoon goeie mensen, dat staat vast…! Samen zijn ze naar het Jan Mayen eiland, boven Noorwegen, geweest in de boot van Eerde Beulakker en hebben het eiland doortrokken en de Berenberg aldaar beklommen. Het lijkt te klikken. Ik vraag nog een offerte bij een andere websitebouwer, en ga uiteindelijk in zee met Ton en Roland. Ton schrijft veel artikelen en Roland fotografeert en onderhoudt en bouwt sites (tenminste als hij niet ergens op het water zit…).

Thuisgekomen lees ik een boek van de vader van Ton over zijn ervaringen op een Nederlandse onderzeeboot tijdens de 2e WO. Wat een leven, zo ingeblikt door het water te moeten varen…Hoe verwerk je al die spanningen van het leven in zo'n kleine ruimte in oorlogstijd met de dreiging van dieptebommen en met de werkelijkheid van dieptebommen. Vrouwen geven tijdelijk soelaas.

In Oostmahorn zoek ik de eigenaar van de Arthur op, Ynte de Jong die samen met zijn vrouw er net drie weken full time op woont, na een werkzaam bestaan in Veendam. Samen met Cor Feyen en Ale Hansma organiseren zij Sail Oostmahorn op 5 en 6 juli. Ruim vijftien oude reddingsboten, waaronder de Insulinde, zijn dat weekend in Oostmahorn en met vele demonstraties hebben zij er een echt festival van weten te maken. Het is krap tijd en ik wil nog kaarten drukken met het logo en het verhaal van het publieksaandeel maar Ynte blijft rustig, als ik zelf alles regel kan ik de presentatie doen vlak na de opening.

Wanneer ben je er klaar voor om de buitenwacht over je schouder mee te laten kijken, wanneer kan je de algemene kritiek aan op je plannen of de algehele bijval….? Na overleg met mijn oude drukkers-duo of hun nieuwe pers al klaar is(de oude is in rook vervlogen bij een brand ) ja er kunnen kaarten worden gedrukt, dus ook klaar voor die zaterdag om uit te delen. Doen dus besluit ik met mijn eerste medewerker Martin Bak. Martin is een fervent zeiler, kan dus al niets mis mee zijn, en was werkzaam in de IT sector als projectmanager. Hij is nu met de VUT en wil alleen dingen doen met zijn hart. Een goeie vent, zo leek het mij om naast me te hebben en te zorgen dat ik niet drie-en-dertig kanten tegelijk uitga.

Zaterdag 29 juni
Een ontmoeting met de havenmeester van Oostmahorn, Cor Feyen en Ynte de Jong. We komen snel tot zaken en lopen naar het oude PTT schakelstation, aan de voet van het Paviljoen Toxopeus. Het blijkt al 41 jaar bewoond te zijn door de heer Holwerda en zijn pas overleden vrouw, en een zaal is ingericht als het Ganzeninformatiecentrum, maar dan in het Fries…. Hij is direct bereid de zaal er voor af te staan, en via hem leer ik eindelijk, want ik ken het gebouw al zo'n 25 jaar, welke architect er voor tekende.

Toen het Lauwersmeer nog niet was ingedijkt kwamen hier internationale telefoonlijnen binnen uit Denemarken en de PTT heeft toendertijd gemeend het gebouw het aanzien te moeten geven van een Deense boerderij. Voor liefhebbers een pracht gebouw en het staat te koop dus wat let U?

Nadat deze overeenkomst ook weer op karakteristiek Noordelijke wijze, dat betekent; to the point en kort, is afgehandeld lopen we even het paviljoen Toxopeus binnen, oorspronkelijk opgezet door Klaas Toxopeus, en likkend aan een ijsje bespreken we wat er nog gebeuren moet.

Ondertussen had ik die week in mijn oude bedrijf met mijn oud- medewerker Peter de Jong een ontwerp in elkaar gezet voor het logo; een geel-blauwe signaal vlag met de tekst er door heen. Dat deze vlag als betekenis had ;Ik wil iets communiceren sprak mij wel aan. Maar gelukkig was daar mijn website-bouwer Roland die als reactie liet weten het niet geweldig te vinden, hij miste storm en waterellende. Maandag weer naar Peter toe en achter het scherm. Ik had in mijn hoofd een schilderij van Jan van Loon, De Golf en toen we dat zagen als achtergrond wisten we direct; Dit is het.

Een van de drukkers Jan Verwey (Tienkamp &Verwey voor waterloos off-set drukwerk van zeer goede kwaliteit) kwam net binnen zeilen en kon de schijf meenemen naar Groningen. Bij Art Revisited Publishing is het altijd weer gezellig binnenlopen, en je botst er steevast tegen kunstenaars aan. Dit keer de O zo zwijgzame Jan van der Kooij uit Bergum, van wie de uitgeverij het vorig jaar een schitterend boek heeft uitgegeven. Heimwee naar het werk als uitgever heb ik niet, ik mis wel eens de kameraderie, de grollen en grappen met elkaar en het als team werken aan een project. Maar dat komt weer; Movieworld here we come…..

Donderdag zijn de kaarten gedrukt, ze zien er goed uit. Peter maakt nog even de lay-out voor een visitekaartje en ik sjees langs een dozenmaker in Ureterp om met hem een doosje te bespreken om de kaarten in te versturen en als display te laten dienen. Mijn eerste kaartendisplay was een houten bakje, die we zelf bouwden. Nu staan er een paar duizend molens met kaarten van Art Revisited in de wereld, en ben ik weer bezig om een simpel kaartenbakje te ontwerpen….