Logboek van de producent
- week van 5 t/m 12 juli 2003 -

Zaterdag 5 juli
Om zes uur op en bekijk de website voor het eerst. Ziet er goed uit, zakelijk, met de juiste sfeer dankzij de fotobalk. Roland en Ton bedankt! Nu, wat ga ik zeggen op de persconferentie, en zullen er wel persmensen zijn? Ik zet een aantal punten op een rij met lappen tekst uit mijn inleiding op de film die ik voor het web geschreven heb. Vervolgens haal ik alle tekst weg en hou de punten over. Dat moet het maar zijn. Een lijst punten om niet alles te vergeten. Op vrijdag heb ik het atelier van Jan van Loon beroofd van een golfschilderij, die nu in de perszaal hangt en voor de juiste sfeer zorgt. Jan is als schilder veelzijdig, als zeiler word ik wordt door zijn kustschilderijen, zijn wadlandschappen in het bijzonder geraakt. Hij is op vakantie en zal wel verbaasd staan te kijken hoe zijn schilderij een onderdeel is geworden van een filmcampagne.

In Oostmahorn is het gelukkig droog geworden en bij het paviljoen heeft zich al een Shanty-koor opgesteld. Ik maak kennis met Ale Hansma, die voor Sail Oostmahorn de perscontacten heeft geregeld en al snel voegen zich Gini Kuipers -Toxopeus en haar neef Jan-Mees Toxopeus zich bij me. De familie Toxopeus heeft zich vanaf het begin enthousiast over mijn plannen betoond en alle medewerking toegezegd en waargemaakt. De opening wordt verricht door de loco-burgemeester en het koor brengt de maritieme sfeer. De bemanningen van de diverse reddingsboten zijn aanwezig en met een lichtfakkel die maar blijft branden wordt het evenement geopend en ben ik op weg naar mijn eerste persconferentie.

De zaal loopt vol en ik steek van wal. Als geoefend preekluisteraar weet ik dat een mens gauw te lang praat, dat moet dus niet. Je bent toch niet helemaal jezelf op zo'n moment, beter gezegd je staat een beetje los van jezelf. Aan het eind komen er intelligente vragen en dat valt me niet tegen. Daarna aparte gesprekken met journalisten van de schrijvende pers en een interview voor TV Omroep Fryslan op de Insulinde. De kop is eraf. We delen nog wat kaarten uit en bezoeken de verschillende stands.

Zondag 6 juli
Zittend op ons terras, bijkomende van een enerverende dag, raakte ik in gesprek met een jong echtpaar uit Amsterdam, die voor familieredenen in De Gastheerd logeerden. We raakten aan de praat en het werd een lang gesprek, varierend van de kwaliteit van het Nederlands toneel, via Schiphol tot en met euthanasie. Zij bleek een toneelopleiding te hebben gedaan en was zeer geïnteresseerd in mijn project en hij was via Erasmus naar Frankrijk afgetaaid, had in een houthakkerskamp gewerkt en reed nu vrachtauto's op Schiphol terwijl zij werkzaam was bij de stichting Vrijwillige Euthanasie. Soms kan je gesprekken hebben met mensen die je nog nooit gezien hebt waarbij het vanaf het begin "klikt". Zeldzaam, wonderlijk en zeer stimulerend. Hun namen zijn opgeschreven in het grote boek van de producent als zeer belangstellende en capabele toekomstige medewerkenden... .

In de middag gaan we met de sponsors van Sail Oosmahorn op de vijftien reddingboten in kiellinie over het Lauwersmeer. Met mijn vrouw bevind ik me op de Zeemanshoop van Hans en Minke de Jong. Zij is het oudste schip van de oude reddingsglorie, gebouwd in 1925 en wordt op de voet gevolgd door De Insulinde en daarachter het zusterschip de Neeltje Jacoba. Druk fotograferend tjoekten wij het meer rond. De Zeemanshoop was gestationeerd in Scheveningen en redde vlak voor de haven de bemanning van een logger in een vliegende storm op een zondag, dus voor een groot publiek. Aan het begin van de 2WO werd ze gekaapt door twee Delftse studenten die met zo'n twintigtal joodse Nederlanders met de boot richting de ondergaande zon voeren. Veel meer nautische kennis hadden ze niet want hun bootervaring bestond uit een kanotocht… Het lukte ze om na twee dagen tegen een Engelse en Nederlandse torpedoboot op te varen en ook toen werden ze wonderlijk gespaard zo werd na de oorlog ontdekt. Uit een logboek van een Duitse U-boot bleek dat hij op die dag en tijdens de ontmoeting de Zeemanshoop in haar vizier had en had willen zinken maar geen torpedo's meer had. En zo vaar je 53 jaar later met dat bootje op het Lauwersmeer!

Maandag 7 juli
Beetje uitpuffen van een enerverend weekend, onze kotter moet eindelijk eens uit onze schuur en er moet persinformatie worden weggestuurd. Gini Kuipers Toxopeus had me zondag een mooie foto gegeven van de Alexa, twee dagen later gefotografeerd door haar vader Klaas Toxopeus. Een Canadese vriendin bedenkt een combinatie met het schilderij van Jan van Loon en ik vlieg er mee naar de fotomontage. De drukkers beloven nog op de laatste dag voor hun vakantie de poster te drukken. Tevens bezoek ik verschillende zeefdrukkers voor bedrukte T-shirts en zo.

Dindag 8 juli
JoAnn krijgt bericht dat Radio-Noord haar morgenochtend om 7.15 wil interviewen over haar B&B "De Gastheerd". Ik besluit te wachten met de rondzending van persberichten tot de poster er is. Krijg commentaar op de website en verwerk die in berichten aan de bouwers.

Woensdag 9 juli
Heen en weer tussen drukkers en zetters en zeefdrukkers om de poster en t-shirts rond te krijgen. Krantenknipsels komen binnen van Noordelijke bladen maar ook van DE Haagsche Courant en de Zwolsche Courant. Gesprek met Martijn van Radio-Noord met JoAnn vindt plaats om 7.15 de gasten zijn nog niet eens op….Afspraak voor een interview over de film met Noord as vrijdag.

Donderdag 10 juli
Druk met voorbereidingen posterdruk, besprekingen over financien. Moet snel een stuk op het web komen over de financien, het toezicht er op en zovoort. Een comite van aanbeveling met betrouwbare mensen zit ook in de pijplijn. Delfsail is aan de gang en eigenlijk moet ik er heen, maar besluit dat op zaterdag te doen. Het besluit om de plannen in een vroeg stadium bekend te maken betekent dat het proces in al haar voortgang, haperingen, zijwegen en doodlopende staatjes te volgen is. Tegen de avond trekken we de kotter die nu twee jaar bij ons in de schuur staat eruit, na veel zwoegen en met hulp van de overburen. Eenmaal in het water moet ze gaan dienen als PR-schip! Plannen groeien om een soort PR-tocht te maken langs de eilanden

Vrijdag 11 juli
Om 9.45 meld ik me bij Radio-Noord voor een gesprek met Ellen Bourgonje. Het interview verloopt prettig en later sta ik er verbaasd van hoeveel mensen het gehoord hebben. Op straat loop ik nog tegen een oude buurman aan, Wicher Pattje, wethouder voor de stad Groningen en geef hem een kaart mee. Laat de stad Groningen dan geen geld hebben, terecht, ze kan wel degelijk via haar contacten het project steunen. De drukkers nog even bezocht. Simpele kaartenbak ontworpen en hout laten zagen, een maritiem bakje noem ik het.

Zaterdag 12 juli
8.00 bij de drukker, de poster wordt nog even gesneden op zijn eerste vakantiedag, we kennen elkaar al jaren en na een brand in februari , dankzij een hennepplantage, staat er nu op een nieuwe plek een nieuwe pers te draaien. Op naar Delfzijl, het is rustig op de weg en ik parkeer onderaan het Eemshotel.

De organisatie van Delfsail reageert zeer welwillend en laat mij de posters ophangen. De sfeer is er fantastisch, en het is er al vroeg druk bij de schepen, Ik loop even bij de oude reddingsboten binnen, Harm, van de Neeltje Jacoba is net aan het ontbijt en bij de Zeemanshoop staat de koffie klaar. Twee studenten ingehuurd voor folderen met de kaarten. Zij stonden programma's te verkopen en hadden nog wel wat tijd over in de avond. Voor mij is dit meer aftasten of je op zo'n evenement met een speelfilmproject iets kan bereiken. S'-avonds zelf meegedaan door gewoon maar te gaan zitten en af te wachten. Het is verrassend hoeveel mensen er reageren en hoeveel zeelui de verhalen over de Insulinde kennen. Een Duitse oud-kapitein van een coaster, die vloeiend Nederlands spreekt, haalt verhalen op en drukt mij op het hart nu eindelijk eens een geloofwaardige zeefilm te maken, want die heeft hij nog nooit gezien. Ik ook niet. Waarom is het zo moeilijk een zeeman te spelen? Ik denk omdat het een vak is wat je in de ervaring leert, en waarbij een acteur snel door de mand valt als hij het roer vasthoudt, de schoot laat vieren of gewoon maar iets doet waaruit al snel blijkt dat hij gewoon niet weet hoe dat gaat. Binnen scènes zijn ook altijd van een soort schommelwieg sfeer, waarbij tijdens een storm iedereen rustig heen en weer staat te swingen, inplaats van op hun kop te staan.

We delen 1500 kaarten uit en vinden er twee van terug op straat bij het teruglopen. De kaarten stralen uit wat ik met de film wil, een kwaliteitsproduct neerzetten. Mijn helpers zijn ondertussen zeer geïnteresseerd geraakt, ze willen wel meer gaan doen voor dit project.