Logboek van de producent
- 15 oktober 2003 -

Woensdag 15 oktober
Jaap Nienhuis scharrelt inderdaad om zeven uur rond ons schip, het is koud en mooi, en om half negen zijn we samen in de lucht. Behalve over de film praten we over het kunstwerk in de dijk van Jan van Loon, waar de producent nog aan mee heeft gewerkt en wat het enige monument in een dijk is wat op tien kilometer te zien is.

Wij worden bezocht door oud bewoners van het Zielhoes en door anderen als gevolg van de media-attentie(Bent U die meneer van dat mooie bootje?) Oud buurman uit Bedum, Arie W. komt met kennis langs en we praten bij. De motor wordt nog even nagekeken, de vooruit doet het weer volgens de monteur, hoog water dreigt en we tuffen de priel uit. Op naar Lauwersoog. Lekker zeilend met windje vier trekken we langs de boeien, het eerste wantij wordt genomen nu het tweede. We zijn al dicht bij hoogwater, dus motor bij zetten. Keurig ronden we de boeien het gaat goed, het gaat goed, we zitten vast….Welnee…, jawel ! Welnee ! ….? Ja, toch en jawel hoor pal naast een rode boei. Had toch maar vroeger die motor aangedaan!

Als het water wegtrekt blijken we zo'n veertig meter buiten de echte vaargeul te zitten, de boeien geven over ruim een kilometer een verkeerde route aan en ook niet zo zuinig mis. Het geloof van Jan Mees Toxopeus in kaarten en betrouwbare betonningen is geheel ter ziele. Wij vallen weer dertig graden schuin en wachten tot de nacht valt. Om twee uur ligt de boot weer los en tuffen we met nachtkijkers en zo naar de volgende boei. De vooruit doet het weer niet, zullen we wel doorgaan, je ziet ondanks een heldere nacht haast niets? We klooien met de vloed mee en zigzaggen door de goede route, we komen bij de helverlichte schietpalen en het gaat lekker, we zijn eindelijk weer op weg, wat is dat weer ? vast, snel oploeven en schuin liggen dan maar aan de andere kant van de palen, we zitten niet in de goede route en uiteindelijk zitten we weer hoog en droog. Hoe hoog blijkt de volgende ochtend, komen we vanmiddag wel los.

Tegen hoog water lukt niets, de producent trekt van onder alles uit en springt het water in, kop van het schip opduwen kan wel eens helpen zo weet hij uit lange en natte ervaringen. Tergend langzaam duwt hij het schip achteruit, toch zo'n 6000 kilo eikenhout en lood. Op een gegeven moment staat hij in het diepe gat gemaakt door de schroef en moet met een lijn gaan trekken. Na een half uur is het schip in dieper water, achteruit varend bereiken we dieper vaarwater, fok en kluiver erbij voorzichtig oversteken naar de betonde route , ja het is gelukt, bibberend vieren we dit met een oorlam voor de gehele bemanning.

Varen op het Wad is een lange oefening voor de moderne filmproducent in onthaasten, dat blijkt al weer. Zeilend komen we Lauwersoog binnen, meren af bij de sluis en gaan met een Duits jacht naar binnen, getrokken door een vriendelijke eigenaar van een die Engelse scheepjes met twee masten en een klein kajuitje waar ik de naam altijd weer van vergeet. In de sluis krijgen we een lift van de Duitser die op weg is naar Dokkum en ons wel even wil slepen tot Oostmahorn. Het bleek een symbolische lift te zijn, want toen ik bij het afscheid hem een kaart gaf over de film kreeg ik te horen dat hij lid was van de bemanning van de reddingsboot te Borkum…! In de haven van Oostmahorn stonden Hans en Jannie de Jong, eigenaren van de Arthur(reddingsboot Scheveningen 1940, opvolger Zeemanshoop) klaar met de koffie. Het eerste deel van de filmreis langs de Nederlandse havensteden zat er op. Toxopeus zetten we af op het station, twee van de vier nachten met weinig of geen slaap hebben sporen getrokken in onze ouwe lijven.