De sfeer van toen
Het leven en de cultuur van de kleine gemeenschap van varende en zeilende vrachtvaarders uit het begin van de 20ste eeuw. Op het zeilschip van hun vader "De Hoop", krijgen de twee broers Toxopeus een gedegen opleiding. met een grote ervaringskennis over het de kustwateren van Nederland en Duitsland. De cultuur op het kleine wadeiland Rottum waar een tiental mensen onder leiding van de voogd Hendrik Toxopeus, een geheel eigen koninkrijk bewoonden. Hier krijgen beide broers hun eerste ervaringen met het reddingswerk in de branding van de Noordzeekust. De noodzaak tot motorisering van hun vaders tjalk en de botsing van een oude en een nieuwe generatie, van zoeken naar wind en wachten op wind of wachten vanwege te veel wind tegenover de kracht en de snelheid van de machineschepen. We komen in aanraking met een snel veranderende tijd, waarbij de gesloten familiegemeenschap van Wad- en Sontvaarders plaats moet maken voor een minder intieme en meer internationaal gerichte mannengemeenschap die werkzaam is in de visserij, de coasters en sleep en baggerwerk.
Deze ontwikkeling en het harde leven van het zeemansbestaan spelen eveneens een rol bij de argumenten pro- en contra de modernisering en verbetering van de reddingsvloot in Nederland. We ontmoeten ontwerper Jan Niestern als bedenker van de kantelbare Insulinde, na de voorzet van zijn vriend Mees Toxopeus. De sfeer van het bestuur van de reddingmaatschappij wordt beschreven: goedwillende belangrijke figuren uit de Nederlandse scheepvaart tegenover de roeiers en redders die in het algemeen een hard bestaan kenden.
Wat doen redders met uitstekend materiaal maar een te laag weekloon in de vele maanden dat er geen beroep op hen gedaan wordt? Jutten en van het hout bootjes maken voor de boeren, zo blijkt bij Klaas en Mees Toxopeus. Soms een jaar lang wachten op actie en toch altijd mentaal er voor klaar zijn.
Lees verder de ontwikkeling van het reddingswerk.
